టామ్ హోలాండ్ నటించిన 'స్పైడర్ మ్యాన్: బ్రాండ్ న్యూ డే' సినిమా రివ్యూ. యాక్షన్, ఎమోషన్స్ మరియు పర్ఫార్మెన్స్ ఎలా ఉన్నాయో ఇక్కడ చదవండి.
మూవీ పేరు:స్పైడర్ మ్యాన్: బ్రాండ్ న్యూ డే (Spider-Man: Brand New Day) తారాగణం: టామ్ హోలాండ్, జెండయా, సడీ సింక్, జాకబ్ బాటలాన్, జోన్ బెర్న్థల్, మార్క్ రఫలో, మైకెల్ మాండో మరియు త్రెమెల్ తిల్లన్ దర్శకత్వం:డెస్టిన్ డానియెల్ క్రెటన్ సంగీతం:మైఖేల్ జియాచినో నిర్మాణ సంస్థ:మార్వెల్ స్టూడియోస్, సోనీ పిక్చర్స్ కథ: 'స్పైడర్ మ్యాన్: నో వే హోమ్' సినిమా క్లైమాక్స్ లో డాక్టర్ స్ట్రేంజ్ వేసిన మాయాజాలం వల్ల ప్రపంచమంతా పీటర్ పార్కర్ ఎవరో పూర్తిగా మర్చిపోతారు. కనీసం అతని ప్రాణ స్నేహితులు MJ (జెండయా), నెడ్ (జాకబ్ బాటలాన్) కూడా పీటర్ ను గుర్తుపట్టలేకపోతారు. ఈ నేపథ్యంలో ప్రారంభమవుతుంది 'బ్రాండ్ న్యూ డే' కథ. పీటర్ పార్కర్ ఇప్పుడు పూర్తిగా ఒంటరివాడయ్యాడు. ఎవరికీ తన గురించి తెలియదు, ఎవరూ తన వెనకాల ధైర్యంగా నిలబడే పరిస్థితి లేదు. అయినప్పటికీ, న్యూయార్క్ నగర ప్రజలను కాపాడటమే తన బాధ్యతగా భావిస్తూ, పగలు రాత్రి తేడా లేకుండా వీధి స్థాయి నేరస్థులతో పోరాడుతుంటాడు స్పైడర్ మ్యాన్. ఒకవైపు ఎవరూ గుర్తుపట్టని విసుగు, మరోవైపు తన పాత స్నేహితులు కాలేజీ జీవితంలో ముందుకు వెళ్తుంటే తాను మాత్రం ఒంటరిగా అజ్ఞాతంలో బతుకుతున్నానన్న బాధ పీటర్ ను లోలోపల కుంగదీస్తుంటాయి. ఈ మానసిక ఒత్తిడి మరియు పూర్తి సమయం క్రిమినల్స్తో పోరాడే క్రమంలో పీటర్ శరీరంలోనూ, శక్తులలోనూ ఊహించని మార్పులు రావడం మొదలవుతాయి. అతని కళ్ళు పూర్తిగా నల్లగా మారిపోవడం, అంతుచిక్కని కోపం, సాధారణం కంటే ఎక్కువ వేగం లాంటి పరిణామాలు పీటర్ ను భయపెడతాయి. ఈ సమయంలోనే న్యూయార్క్ నగరంలో ఎవరికీ అంతుచిక్కని ఒక కొత్త రకమైన నేరాల పరంపర మొదలవుతుంది. ఆ నేరాల వెనుక ఎవరున్నారు, అసలు ఆ విచిత్రమైన శక్తులు ఉన్న కొత్త ముఖం ఎవరిది అనేది ఎవరికీ అర్థం కాదు. ఈ క్లిష్ట పరిస్థితిలో పీటర్ జీవితంలోకి ప్రసిద్ధ విజిలేంటి 'ది పానిషర్' (జోన్ బెర్న్థల్) ప్రవేశిస్తాడు. అలాగే అంతుచిక్కని గతం, ప్రమాదకరమైన సియోనిక్ (psionic) శక్తులతో ఉన్న యువతి (సడీ సింక్) ఈ కథలోకి అడుగుపెడతారు. అసలు పీటర్ శరీరంలో వస్తున్న ఆ వింత మార్పులకు కారణం ఏమిటి? ఆ కొత్త ప్రమాదం నుంచి న్యూయార్క్ నగరాని ఎలా కాపాడుకున్నాడు? తనని పూర్తిగా మర్చిపోయిన ప్రపంచం మధ్య పీటర్ తన గుర్తింపును ఎలా నిలబెట్టుకున్నాడు అనేదే ఈ సినిమా అసలైన కథాంశం. విశ్లేషణ : సినిమా మొదలైన మొదటి పది నిమిషాల నుంచి దర్శకుడు డెస్టిన్ డానియెల్ క్రెటన్ మనల్ని ఒక సరికొత్త లోకంలోకి తీసుకెళ్తాడు. 'నో వే హోమ్' తర్వాత పీటర్ పార్కర్ పడిన మనసు బాధను తెరపై చూపించిన తీరు నిజంగా కంటతడి తెప్పిస్తుంది. టామ్ హోలాండ్ నటన గురించి ఎంత చెప్పుకున్నా తక్కువే అవుతుంది. ఈ సినిమాలో అతను పీటర్ పాత్రలో జీవించేశాడు అనడంలో ఎలాంటి సందేహం లేదు. మునుపటి సినిమాలలో ఉన్న ఆ కుర్రాడి అల్లరి, అమాయకత్వం ఈ సినిమాలో పూర్తిగా కరిగిపోయి, రాత్రింబవళ్ళు కష్టపడి ఒంటరి పోరాటం చేస్తున్న ఒక బాధ్యత తెలిసిన ఫైటర్లా కనిపిస్తాడు. ముఖ్యంగా ఆ డైలాగ్ డెలివరీలో ఆ ఎవరూ లేని ఒంటరితనం, గొంతులో ఆవేదన ప్రేక్షకులకు నేరుగా తాకుతాయి. కెమెరా వర్క్ విషయానికి వస్తే, న్యూయార్క్ నగర వీధుల్లో స్పైడర్ మ్యాన్ వెబ్-స్వింగింగ్ సీన్స్ లో సినిమాటోగ్రాఫర్ చూపించిన ప్రతిభ అద్భుతంగా ఉంది. లో-యాంగిల్ షాట్స్ మరియు వైడ్ యాంగిల్స్ ద్వారా ఆ నగర విశాలత్వాన్ని, అందులో పీటర్ పడుతున్న చిన్నపాటి ఇబ్బందిని ఒకే ఫ్రేమ్ లో బంధించిన తీరు మామూలుగా లేదు. ఆ నీలం, నారింజ రంగుల కలర్ గ్రేడింగ్ సీన్కు ఒక మంచి మూడ్ను తెచ్చిపెట్టింది. రాత్రి పూట జరిగే ఆ సీన్లలో లైటింగ్ వేసిన తీరు చూస్తేనే సినిమా మీద ఎంత కేర్ తీసుకున్నారో అర్థమవుతుంది. కెమెరా కదిలే తీరు ప్రేక్షకుడిని కూడా ఆ వెబ్ మీద కూర్చున్న ఫీలింగ్ ఇస్తుంది. ఇక కథలోకి జోన్ బెర్న్థల్ రూపంలో పానిషర్ ఎంట్రీ ఇచ్చినప్పటి నుంచి సినిమా వేగమందుకుంటుంది. పీటర్ మరియు పానిషర్ మధ్య వచ్చే ఆ బాండింగ్ సినిమాకు ప్రధాన హైలైట్ గా నిలుస్తుంది. ఇద్దరిదీ ఒకే రకమైన బాధ అయినప్పటికీ, పోరాడే పద్ధతులు వేరు. ఆ ఇద్దరి మధ్య జరిగే సంభాషణలు, ఒకరినొకరు అర్థం చేసుకునే తీరు ప్రేక్షకులను కట్టిపడేస్తాయి. టామ్ హోలాండ్, జోన్ బెర్న్థల్ మధ్య ఆ కెమిస్ట్రీ స్క్రీన్ మీద పడినప్పుడు థియేటర్ లో ఈలలు ఖాయం. ముఖ్యంగా ఆ పాత పానిషర్ బ్యాటిల్ వ్యాన్ లైవ్ యాక్షన్లోకి రావడం మాస్ ఆడియన్స్కు పూనకాలు తెప్పిస్తుంది. ఈ సీన్లలో మైఖేల్ జియాచినో అందించిన బ్యాక్గ్రౌండ్ మ్యూజిక్ సినిమా స్థాయిని మరో లెవల్ కి తీసుకెళ్లింది. మాటలు లేని చోట కేవలం ఆ వయోలిన్ మరియు హెవీ బాస్ మ్యూజిక్తోనే సన్నివేశంలోని ఎమోషన్ను పండించారు. కొన్ని చోట్ల ఆ సైలెన్స్ కూడా మాట్లాడుతుంది అంటే అతిశయోక్తి కాదు. బ్యాక్గ్రౌండ్ స్కోర్ ప్రతి సీన్ తాలుకు మూడ్ను ఎలివేట్ చేసింది. యాక్షన్ సీన్స్ లో వచ్చే ఆ డ్రమ్ బీట్స్ థియేటర్లో కుర్చీల నుంచి కదిలిపోయేలా చేస్తాయి. సౌండ్ డిజైనింగ్ లో ప్రతి వెబ్ షూటర్ శబ్దం, పంచ్ పడేటప్పుడు వచ్చే ఆ ఇంపాక్ట్ సౌండ్ చాలా రియలిస్టిక్ గా అనిపించాయి. ఎడిటింగ్ విషయానికి వస్తే, రెండు గంటల ఇరవై ఐదు నిమిషాల నిడివి ఉన్నప్పటికీ, ఏ ఒక్క చోటా సినిమా బోర్ కొట్టకుండా సాగిపోతుంది. సీన్ నుండి సీన్కు జరిగే ట్రాన్సిషన్స్ చాలా స్మూత్గా ఉన్నాయి. ఒక వైపు పీటర్ ఎమోషనల్ స్ట్రగుల్, మరోవైపు హై-ఓటేజ్ యాక్షన్ సీక్వెన్సెస్ - వీటిని బ్యాలెన్స్ చేసిన తీరు ఎడిటర్ పనితనాన్ని స్పష్టంగా చెప్పకనే చెబుతుంది. ఫ్లాష్బ్యాక్ ఎపిసోడ్స్ లేకుండా కేవలం వర్తమానంలోనే కథను నడిపిస్తూ, గతాన్ని పాత్రల మాటల ద్వారా, వారి కళ్లలో కనిపించే భావోద్వేగాల ద్వారా రిఫ్లెక్ట్ చేయించిన విధానం రచయితల ప్రతిభకు అద్దం పడుతుంది. క్రిస్ మెకెన్నా మరియు ఎరిక్ సోమ్మర్స్ రాసిన మాటలు చాలా చోట్ల ఆలోచింపజేస్తాయి. "ప్రపంచానికి నువ్వు ఎవరో తెలియకపోవచ్చు, కానీ నీకు నువ్వు ఎవరో తెలుసు కదా" అనేలా సాగే ఆ మనసులో జరిగే పోరాటం సినిమాను నిలబెట్టింది. ఈ సినిమాలో అందరినీ ఆశ్చర్యపరిచిన మరో అంశం సడీ సింక్ నటన. ఆమె పాత్ర ఎంట్రీ ఇస్తూనే కథకు ఒక థ్రిల్లర్ టచ్ ఇస్తుంది. ఆ అమ్మాయి కళ్లల్లో కనిపించే ఆ భయం, ఆవేశం, తనకున్న ఆ విచిత్రమైన సియోనిక్ శక్తులను ప్రదర్శించిన తీరు సినిమాకు పెద్ద అసెట్ గా నిలిచింది. పీటర్ పార్కర్ కి, ఆ కొత్త పాత్రకి మధ్య జరిగే నరకం లాంటి సైకలాజికల్ వార్ సినిమాను ఒక కొత్త జోనర్ లోకి తీసుకెళ్తుంది. ఇక్కడ దర్శకుడు కేవలం ఒక సూపర్ హీరో సినిమా తీయకుండా, మానవ సంబంధాలు, ఒంటరితనం, మనసు పడే క్షోభ మీద ఎక్కువ దృష్టి పెట్టాడు. ప్రతి రూపాయి ప్రొడక్షన్ వాల్యూస్ స్క్రీన్ మీద స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. ఆ డిజిటల్ గా సృష్టించిన నగర విధ్వంసం కాస్త అప్పుడప్పుడు కృత్రిమంగా అనిపించినప్పటికీ, ప్రాక్టికల్ సెట్స్ మరియు లైటింగ్ ఆ లోపాన్ని కవర్ చేసేస్తాయి. జెండయా పాత్ర పరిమితంగానే ఉన్నప్పటికీ, ఆమె ఉన్న ప్రతి సీన్ లోనూ తన ఉనికిని గట్టిగా చాటుకుంది. పీటర్ ను దూరం నుంచి గమనిస్తూ, ఏదో తెలియని వెలితితో ఆమె పడే తపనను జెండయా తన కళ్ల ద్వారానే పండించింది. సినిమా ద్వితీయార్ధంలో వచ్చే కొన్ని సన్నివేశాలైతే నూటికి నూరుపాటూ ప్రేక్షకులను కదిలిస్తాయి. పీటర్ తన శక్తుల మీద నియంత్రణ కోల్పోయి, పూర్తిగా అగ్రెసివ్ గా మారిపోయే ఆ క్రైసిస్ సీక్వెన్స్ సినిమాలో మాస్టర్ పీస్ అని చెప్పవచ్చు. ఆ సమయంలో టామ్ హోలాండ్ కళ్ళు పూర్తిగా నల్లగా మారిపోయి చూపించే ఆ బాడీ లాంగ్వేజ్, ఆ క్రూరమైన ఇంటెన్సిటీ ప్రేక్షకులకు గూస్బంప్స్ తెప్పిస్తాయి. కెమెరా క్లోజ్-అప్ షాట్స్ ద్వారా ఆ పాత్రలో వస్తున్న మార్పును, ఆ అంతర్గత సంఘర్షణను డైరెక్టర్ తెరపై ఆవిష్కరించిన తీరు అద్భుతం. అక్కడ బ్యాక్గ్రౌండ్ లో వచ్చే ఆ హెవీ ఆర్కెస్ట్రా మ్యూజిక్ ఆ సీన్ ఇంటెన్సిటీని పదింతలు పెంచేసింది. ఒక పక్క మార్వెల్ సినిమాల్లో ఉండే ఆ విజువల్ స్పెక్టాకిల్ ఉంటూనే, మరోపక్క ఎమోషనల్ డెప్త్ మిస్ కాకుండా చూసుకోవడంలో డైరెక్టర్ సఫలమయ్యాడు. అయితే, కొన్ని చోట్ల విలన్ మోటివ్స్ ఇంకాస్త స్ట్రాంగ్ గా ఉంటే బాగుండు అనిపిస్తుంది. కానీ ఆ లోపాన్ని నటీనటుల పెర్ఫార్మెన్స్, టెక్నికల్ బ్రిలియన్స్ కవర్ చేసేస్తాయి. ముఖ్యంగా క్లైమాక్స్ కు ముందు వచ్చే ఆ భారీ యాక్షన్ బ్లాక్ లో సినిమాటోగ్రఫీ మరియు ఆర్ట్ డిపార్ట్మెంట్ పనితనం తారాస్థాయికి చేరుకుంటుంది. ఆ పాడుబడిన ఇండస్ట్రియల్ బార్జ్ మరియు బోట్ హౌస్ సెట్ డిజైన్ చూస్తే ఆర్ట్ డైరెక్టర్ ఎంత రీసెర్చ్ చేశారో అర్థమవుతుంది. ప్రతి లైట్ ప్లేస్మెంట్, నీడల ప్రభావం ఆ సన్నివేశంలోని సీరియస్నెస్ను పెంచాయి. మార్క్ రఫలో వాయిస్ ఓవర్ మరియు మోషన్ క్యాప్చర్ ద్వారా పండే ఆ చిన్న సర్ప్రైజ్ ఎలిమెంట్ ఫ్యాన్స్ కు పండగలా ఉంటుంది. నెడ్ పాత్ర చేసిన ఆ 'స్పైడర్ ట్రాకర్' యాప్ కాన్సెప్ట్ కూడా కథను గ్రిప్పింగ్ గా ఉంచడంలో సహాయపడింది. అయితే, ఇన్ని పాత్రలు ఒకేసారి రావడం వల్ల కొన్నిసార్లు కథ పక్కదారి పడుతుందేమో అనే అనుమానం కలుగుతుంది, కానీ చివరికి అన్ని దారాలూ పీటర్ పార్కర్ ఎమోషనల్ జర్నీ వైపుకే లాక్కొచ్చి ముగించిన తీరు ప్రశంసనీయం. టామ్ హోలాండ్ తన భుజాల మీద ఇతని మొత్తం సినిమాను నడిపించాడు. ఎక్కడా అతి లేని, కేవలం సహజమైన నటనతో ఒక సూపర్ హీరో ఎంత సామాన్యుడిగా ఉండగలడో మరోసారి నిరూపించాడు. మొత్తంగా చూసుకుంటే, ఈ సినిమా కేవలం ఒక కమర్షియల్ మార్వెల్ ప్రాజెక్ట్ లా కాకుండా, ఒక మంచి హ్యూమన్ డ్రామా లాగా మన మనసుల్లో నిలిచిపోతుంది. దర్శకుడు డెస్టిన్ డానియెల్ క్రెటన్ ఈ సినిమాతో కేవలం ఫాంటసీ ప్రపంచాన్ని సృష్టించడమే కాకుండా, నేటి యువత ఎదుర్కొంటున్న మానసిక ఒంటరితనాన్ని బలంగా ఆవిష్కరించాడు. పీటర్ పార్కర్ పాత్ర చుట్టూ తిరిగే ఈ కథలో, ఎవరూ గుర్తుపట్టని ఒక వ్యక్తి పడే నరకం ఎంత భయంకరంగా ఉంటుందో కెమెరా కళ్ల ద్వారా చూపించారు. మొదటి నుంచి చివరి వరకు సినిమా నడిచిన తీరు ఒక థ్రిల్లర్ సినిమాను తలపిస్తుంది. ఎడిటింగ్ టేబుల్ మీద దర్శకుడు తీసుకున్న కొన్ని నిర్ణయాలు సినిమా పేస్ను అద్భుతంగా కాపాడాయి. ప్రొడక్షన్ డిజైన్ లో న్యూయార్క్ నగరపు రాత్రి దృశ్యాలు, లైటింగ్ ఎఫెక్ట్స్ సినిమాను ఒక విజువల్ వండర్ గా మార్చేశాయి. కెమెరా మ్యాన్ వాడిన లెన్స్లు, వైడ్ షాట్స్లో కనిపించే నగర సౌందర్యం సినిమా చూస్తున్నంత సేపు ఒక రిచ్ ఫీల్ ఇస్తాయి. నటీనటుల విషయానికి వస్తే, టామ్ హోలాండ్ పీటర్ పాత్రలో మంచి మెచ్యూరిటీ చూపించాడు. తనలోని నటుడికి పూర్తి స్థాయి అవకాశం ఉన్న పాత్ర ఇది. కేవలం మాటలతోనే కాకుండా, బాడీ లాంగ్వేజ్ మరియు కళ్ల ద్వారానే భయం, కోపం, నిస్సహాయతను పండించిన విధానం అద్భుతం. జోన్ బెర్న్థల్ తనదైన శైలిలో రఫ్ అండ్ టఫ్ పానిషర్ పాత్రకు ప్రాణం పోశాడు. టామ్ హోలాండ్, జోన్ బెర్న్థల్ కాంబినేషన్ సీన్స్ సినిమాకే హైలైట్ గా నిలిచాయి. సడీ సింక్ తన ఎంట్రీతో కథలో కొత్త ఉత్సాహాన్ని నింపింది. ఆమె పాత్ర చుట్టూ అల్లుకున్న మిస్టరీ ప్రేక్షకులను సీట్ల అంచున కూర్చునేలా చేస్తుంది. జెండయా మరియు జాకబ్ బాటలాన్ తమ పరిధి మేరకు చక్కటి నటనను కనబరిచారు. మొత్తంగా ఈ సినిమా మార్వెల్ సినిమాటిక్ యూనివర్స్ లో ఒక మైలురాయిగా నిలవడమే కాకుండా, స్పైడర్ మ్యాన్ ఫ్రాంచైజీకి సరికొత్త అర్థాన్ని తెచ్చిపెట్టింది. సినిమా చూస్తున్నంత సేపు ప్రేక్షకులు ఒక సరికొత్త అనుభూతికి లోనవుతారు అనడంలో ఎలాంటి సందేహం లేదు. ప్లస్ పాయింట్స్ : * టామ్ హోలాండ్ నటన * అద్భుతమైన యాక్షన్ సీన్స్ * మైఖేల్ జియాచినో మ్యూజిక్ * గ్రిప్పింగ్ స్క్రీన్ ప్లే మైనస్ పాయింట్స్ : * కొంచెం సాగదీసిన కథ * రొటీన్ విలన్ మోటివ్స్ * ఊహించదగిన మలుపులు ఫైనల్ వర్డ్ : ఒంటరి పోరాటం, అద్భుతమైన భావోద్వేగాలు మరియు టామ్ హోలాండ్ విశ్వరూపంతో తెరకెక్కిన ఈ 'స్పైడర్ మ్యాన్: బ్రాండ్ న్యూ డే' సినిమా ప్రతి ఒక్కరూ థియేటర్లలో చూడదగ్గ ఒక అద్భుతమైన విజువల్ మరియు ఎమోషనల్ అనుభూతి. మార్వెల్ అభిమానులకే కాకుండా అన్ని వర్గాల ప్రేక్షకులకు ఈ చిత్రం నచ్చుతుంది. SkyC Rating: 3.25/5