రివ్యూ : ఇరుముడి

సినిమా పేరు & తారాగణం సినిమా: Irumudi హీరో: రవితేజ హీరోయిన్: ప్రియా భవానీ శంకర్ బేబీ: నక్షత్ర ముఖ్య పాత్రల్లో: సాయికుమార్, అజయ్ ఘోష్ తదితరులు దర్శకుడు, రచయిత: శివ నిర్వాణ సంగీతం: జి.వి. ప్రకాశ్ కుమార్ ఛాయాగ్రహణం: విష్ణు శర్మ ఎడిటింగ్: ప్రవీణ్ పూడి ప్రొడక్షన్ డిజైన్: సాహి సురేష్ నిర్మాణ సంస్థ: Mythri Movie Makers కథ : ‘ఇరుముడి’ కథను ముందే ఎక్కువగా బయటపెట్టకుండా తెరకెక్కించారు. టైటిల్‌లోనే ఉన్న అయ్యప్ప భక్తి నేపథ్యం సినిమా ప్రయాణానికి ఒక ముఖ్యమైన లింక్‌గా కనిపిస్తుంది. రవితేజ పోషించిన త్రినాథ్ ఒక సాధారణ కుటుంబానికి చెందిన వ్యక్తి. అతని జీవితంలో భార్య, కూతురు, కుటుంబ బాధ్యతలు ఒకవైపు ఉంటే.. అతని వ్యక్తిగత బలహీనతలు మరోవైపు ఉంటాయి.అతనికి తన కూతురంటే ప్రాణం. అదే సమయంలో అతని కొన్ని అలవాట్లు కుటుంబంలో సమస్యలకు కారణమవుతుంటాయి. కూతురితో ఉన్న అనుబంధం అతని జీవితాన్ని మార్చే స్థాయికి వెళ్లడం,అనుకోని పరిస్థితుల్లో త్రిధాత్ కూతురు ఎదుర్కొనే సమస్యలు, వాటి వెనుక ఉన్న సస్పెన్స్, ఒక రహస్యం బయటపడిన తర్వాత తండ్రి పడే వేదన ఈ కథలో ప్రధానాంశం. ఈ క్రమంలో వచ్చే మలుపులు, సెంటిమెంట్ సీన్లు ప్రేక్షకులను భావోద్వేగానికి గురిచేస్తాయి. ఆ నిజాల వెనుక ఉన్న నిజమైన పోరాటం ఏంటి, చివరికి తండ్రీకూతుళ్లు ఆ గండం నుంచి ఎలా బయటపడ్డారు అనేదే 'ఇరుముడి' అసలు కథ. --- విశ్లేషణ: రవితేజను మనం ఎన్నో రకాల పాత్రల్లో చూశాం. మాస్ హీరోగా, కామెడీ హీరోగా, యాక్షన్ హీరోగా, ఎనర్జిటిక్ క్యారెక్టర్‌గా ఆయనకు ఒక ప్రత్యేకమైన స్క్రీన్ ఇమేజ్ ఉంది. కానీ ఒక తండ్రిగా తన బలహీనతలతో, తన తప్పులతో, తన కూతురి విషయంలో మాత్రం పూర్తిగా కరిగిపోయే మనిషిగా చూపించడం ‘ఇరుముడి’లో మొదటి పెద్ద ప్లస్ పాయింట్. ఈ సినిమా మొదటి కొన్ని నిమిషాల్లోనే దర్శకుడు ఏ దిశలో వెళ్తున్నాడో అర్థమవుతుంది. సాధారణ కమర్షియల్ సినిమాల్లో హీరో ఎంట్రీ అంటే ఒక భారీ ఎలివేషన్, డైలాగ్, ఫైట్ లేదా పాట ఉంటుంది. ఇక్కడ కూడా రవితేజ ఎంట్రీకి హై ఉంది. కానీ ఆ హై కేవలం మాస్ కోసం కాదు. పాత్రను ప్రేక్షకుడికి దగ్గర చేయడానికి ఉపయోగపడుతుంది. ముఖ్యంగా తండ్రి, కూతురు మధ్య వచ్చే మొదటి సన్నివేశాల నుంచే సినిమా అసలు బలం బయటపడుతుంది. రవితేజ బాడీ లాంగ్వేజ్‌ను కూడా దర్శకుడు చాలా వరకు తగ్గించాడు. సాధారణంగా ఆయనలో కనిపించే ఆ ఎనర్జీని పూర్తిగా వదిలేయకుండా, దాన్ని ఒక తండ్రి ప్రేమలోకి మార్చాడు. కూతురితో మాట్లాడేటప్పుడు ఆయన చూపించే చిన్న చిన్న ఎక్స్‌ప్రెషన్స్ చాలా కీలకం. పెద్ద డైలాగులు చెప్పకుండా కేవలం చూపులతో ఒక తండ్రి ప్రేమను చెప్పే సందర్భాల్లో రవితేజ చాలా సహజంగా కనిపించాడు. అదే సమయంలో అతని పాత్రలో ఉన్న లోపాలను కూడా దాచిపెట్టలేదు. ఈ బ్యాలెన్స్ వల్ల త్రినాథ్ ఒక సినిమా హీరోలా కాకుండా మన చుట్టూ కనిపించే వ్యక్తిలా అనిపిస్తాడు.అందుకే ఈ సినిమాలో రవితేజను ‘మాస్ మహారాజా’గా కంటే ‘ఎమోషనల్ మహారాజా’గా చూడటం కరెక్ట్. ఆయన కెరీర్‌లో ఇలాంటి భావోద్వేగ పాత్రలు లేకపోలేదు. కానీ ఇంతవరకు ఉన్న ఆయన స్క్రీన్ ఇమేజ్‌ను పూర్తిగా పక్కన పెట్టి, కథకు తన స్టార్‌డమ్‌ను అప్పగించిన ప్రయత్నం మాత్రం ఇక్కడ స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది. బేబీ నక్షత్ర ఈ సినిమాలో రవితేజకు కేవలం స్క్రీన్ పార్ట్‌నర్ కాదు. మొత్తం కథలో భావోద్వేగ బరువు మోసే పాత్ర. చిన్నపిల్లలతో భావోద్వేగ సన్నివేశాలు తీయడం చాలా కష్టం. వాళ్ల నుంచి బలవంతంగా కన్నీళ్లు తెప్పిస్తే అది వెంటనే కనిపిస్తుంది. కానీ నక్షత్ర చాలా సందర్భాల్లో సహజంగా స్పందించింది.తండ్రిని చూసే చూపు, భయపడే సందర్భాల్లో ఆమె ముఖంలో కనిపించే మార్పు, ప్రేమతో దగ్గరవుతున్న సన్నివేశాల్లో కనిపించే సౌకర్యం.. ఇవన్నీ కథలోని తండ్రి-కూతురు బంధాన్ని నిజంగా అనిపించేలా చేశాయి. ముఖ్యంగా క్లైమాక్స్‌కు వెళ్లే కొద్దీ ఆమె పాత్ర ప్రభావం పెరుగుతుంది. ఈ బంధాన్ని బలంగా చేయడంలో శివ నిర్వాణ రాత చాలా కీలకం. ఆయన సినిమాల్లో ఎమోషన్స్ ఎప్పుడూ ప్రధానంగా ఉంటాయి. ‘ఇరుముడి’లో కూడా అదే కనిపిస్తుంది. అయితే ఈసారి ఆయన తన సాధారణ ఫ్యామిలీ డ్రామా ట్రీట్‌మెంట్‌కు థ్రిల్లర్ అంశాలను జోడించాడు.సినిమా మొదటి భాగంలో స్కూల్ ఎపిసోడ్‌తో కథ మొదలవడం, అక్కడి నుంచి తండ్రి-కూతురు బంధాన్ని చూపించడం మంచి నిర్ణయం. ప్రేక్షకుడికి పాత్రలతో కనెక్ట్ అయ్యేంత సమయం దర్శకుడు ఇస్తాడు. ఆ తర్వాత సమస్యను నెమ్మదిగా పెంచుతాడు.ఇక్కడే సినిమా కొంచెం స్లో అవుతుంది. ముఖ్యంగా మొదటి 15 నిమిషాలు ఇంకాస్త టైట్‌గా ఉండాల్సింది. పాత్రలను పరిచయం చేయడానికి తీసుకున్న సమయం అవసరమే అయినా, కొన్ని సన్నివేశాల్లో అదే విషయం మరింత షార్ట్‌గా చెప్పొచ్చు అనిపిస్తుంది. అయితే సినిమా పూర్తిగా స్లో అయిపోదు. ఎందుకంటే బ్యాక్‌గ్రౌండ్‌లో ఏదో జరగబోతోందనే ఫీలింగ్‌ను దర్శకుడు కొనసాగిస్తాడు. తండ్రి-కూతురు మధ్య బంధం ఒకవైపు నడుస్తుంటే, మరోవైపు కథలోని ప్రశ్నలు ప్రేక్షకుడిని ముందుకు లాగుతాయి.సాయికుమార్ పాత్ర ఇక్కడ ప్రత్యేకంగా చెప్పుకోవాలి. ఆయన ట్రాక్ కేవలం మరో క్యారెక్టర్ కోసం పెట్టినట్టు అనిపించదు. తల్లిదండ్రులు పిల్లలను ఎలా పెంచాలి అనే ప్రధాన ఆలోచనకు అది మరో వైపు చూపిస్తుంది. రవితేజ పాత్ర తన కూతురిని ప్రేమించే విధానం ఒకలా ఉంటే, సాయికుమార్ పాత్ర పిల్లల విషయంలో తీసుకునే వైఖరి మరోలా ఉంటుంది. ఈ రెండు పాత్రలను పక్కపక్కన పెట్టడం ద్వారా శివ నిర్వాణ ఒక ముఖ్యమైన ప్రశ్నను వేస్తాడు. ప్రేమ పేరుతో పిల్లలను కాపాడటం అంటే వాళ్లను ప్రతి సమస్య నుంచి దూరంగా ఉంచడమా? లేక నిజాన్ని ఎదుర్కొనే ధైర్యం ఇవ్వడమా? ఈ ప్రశ్న సినిమా సామాజిక కోణానికి బలం ఇస్తుంది. ముఖ్యంగా అమ్మాయిల విషయంలో తల్లిదండ్రులు చూపించే భయం, జాగ్రత్త, నియంత్రణ.. వీటికి మధ్య ఉన్న సన్నని గీతను సినిమా టచ్ చేస్తుంది.ఇక్కడ సినిమా మాస్ డైలాగులతో మెసేజ్ చెప్పడానికి ప్రయత్నించదు. పాత్రల మాటల ద్వారానే ఆలోచనను ముందుకు తీసుకెళ్తుంది. అందుకే మెసేజ్ సినిమా మీద అతికించినట్టు కాకుండా కథలో భాగంగా అనిపిస్తుంది. అయితే కొన్ని చోట్ల ఈ పాత తరహా ట్రీట్‌మెంట్ స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది. కొన్ని డైలాగులు, కొన్ని సన్నివేశాల నిర్మాణం మనం ఇంతకుముందు తెలుగు సినిమాల్లో చూసినట్టే అనిపిస్తుంది. కానీ సినిమా ప్రధాన ఉద్దేశం మాత్రం వాటిని దాటి నిలబడుతుంది.థ్రిల్లర్ యాంగిల్‌లోకి సినిమా వెళ్లిన తర్వాత కథకు మరో రంగు వస్తుంది. మొదటి భాగంలో దర్శకుడు వేసిన ప్రశ్నలకు సమాధానం కోసం ప్రేక్షకుడు ఎదురు చూస్తాడు. హూ‌డునిట్ తరహా ఆసక్తిని కూడా కొంతవరకు కొనసాగిస్తాడు. ఇక్కడ సినిమా ప్రతిసారి లాజిక్ పరంగా పర్ఫెక్ట్‌గా ఉండదు. కొన్ని విషయాలు ఇంకా పదునుగా రాసి ఉంటే థ్రిల్లర్ ప్రభావం మరింత పెరిగేది. కొన్ని సన్నివేశాల్లో ప్రేక్షకుడు ముందుగానే ఊహించే అవకాశం కూడా ఉంటుంది. అయినా కథలోని భావోద్వేగం ఆ లోటును చాలా వరకు కవర్ చేస్తుంది.ఇదే ‘ఇరుముడి’ ప్రత్యేకత. సినిమా మొత్తం ఒక థ్రిల్లర్‌గా పనిచేయాలని ప్రయత్నించదు. థ్రిల్ అనేది కథను ముందుకు తీసుకెళ్లే సాధనం మాత్రమే. అసలు గమ్యం మాత్రం తండ్రి-కూతురు బంధమే. రెండో భాగంలో ఈ విషయం ఇంకా స్పష్టమవుతుంది. ట్విస్ట్ వచ్చిన తర్వాత కథ ఒక్కసారిగా ఎమోషనల్ జోన్‌లోకి వెళ్తుంది. అక్కడ దర్శకుడు ప్రేక్షకుడిని కథలోని వ్యక్తుల బాధతో కనెక్ట్ చేయడానికి ఎక్కువ ప్రాధాన్యం ఇస్తాడు. ట్విస్ట్ తర్వాత వచ్చే ఎపిసోడ్ కొంచెం ఇంకా బలంగా ఉండాల్సింది. అక్కడ సినిమా వేగం మళ్లీ తగ్గినట్టు అనిపిస్తుంది. కథకు అవసరమైన వివరాలను చెప్పే ప్రయత్నంలో ఎమోషన్ కంటే వివరణ ఎక్కువైన సందర్భాలు ఉన్నాయి.అయినా క్లైమాక్స్ దగ్గరికి వచ్చేసరికి శివ నిర్వాణ మళ్లీ తన బలమైన జోన్‌లోకి వస్తాడు. సినిమా మొత్తం ఎక్కడికి వెళ్తుందో తెలిసినా, ఆ క్షణంలో పాత్రలు ఎలా స్పందిస్తాయనేది ప్రేక్షకుడిపై ప్రభావం చూపుతుంది. క్లైమాక్స్ గురించి ఎక్కువ చెప్పడం ఇక్కడ కరెక్ట్ కాదు. కానీ ఒక విషయం మాత్రం చెప్పాలి. ఆ సన్నివేశాల తర్వాత థియేటర్ నుంచి బయటకు వచ్చిన వెంటనే మరో సినిమా గురించి మాట్లాడటం కంటే, కాసేపు ఈ సినిమా గురించే ఆలోచించాలనిపిస్తుంది.అక్కడ రవితేజ నటన మరో స్థాయికి వెళ్తుంది. పెద్దగా అరుస్తూ, డైలాగులు చెప్పి ఎమోషన్ తెప్పించడం కాకుండా.. కొన్ని సందర్భాల్లో మాటలు రాకుండా పోయినట్టుగా నటించడం ఆయనకు బాగా కలిసొచ్చింది.ఆయన కళ్లలో కనిపించే బాధ, కూతురి విషయంలో వచ్చే ఆందోళన, తన నిర్ణయాలపై ఉండే భారాన్ని శరీర భాషలో చూపించిన విధానం బాగుంది. ముఖ్యంగా చివరి భాగంలో ఆయన డైలాగ్ డెలివరీలో కనిపించే వణుకు పాత్ర పరిస్థితిని మరింత బలంగా చేస్తుంది. రవితేజకు ఈ పాత్ర ఎందుకు అవసరమో సినిమా చూసిన తర్వాత అర్థమవుతుంది. ఒక స్టార్ హీరో తన ఇమేజ్‌ను కాపాడుకోవడానికి సినిమా మొత్తం మాస్ ఎలివేషన్స్ పెట్టించుకోవచ్చు. కానీ ఇక్కడ ఆయన పాత్రను అవసరమైన చోట బలహీనంగా కనిపించడానికి కూడా అనుమతించాడు. అదే నటుడిగా ఆయనకు పెద్ద ప్లస్. ప్రియా భవానీ శంకర్ పాత్రకు కథలో ఉన్న స్థాయిని బట్టి ఆమె పెర్ఫార్మెన్స్ కూడా సహజంగా ఉంది. ఆమె పాత్రను కేవలం హీరో భార్యగా పరిమితం చేయకుండా కుటుంబంలో ఉన్న భావోద్వేగ ఒత్తిడిలో భాగంగా చూపించడం బాగుంది. రవితేజతో ఆమె సన్నివేశాల్లో అతిగా డ్రామా చేయకుండా ఉండటం ప్లస్.సాయికుమార్ తనకు అలవాటైన గంభీరమైన నటనతో పాత్రకు బరువు తెచ్చారు. ముఖ్యంగా పేరెంటింగ్ గురించి మాట్లాడే సన్నివేశాల్లో ఆయన వాయిస్, డైలాగ్ పాజ్‌లు బాగా పనిచేశాయి. ఆయన పాత్రను పూర్తిగా మంచి లేదా చెడు వ్యక్తిగా కాకుండా ఒక ఆలోచనా విధానానికి ప్రతినిధిగా చూడటం మంచిది. అజయ్ ఘోష్ లాంటి నటులు సినిమాలో ఉన్నప్పుడు వాళ్ల నుంచి వచ్చే సహజమైన డెలివరీ సన్నివేశాలకు జీవం పోస్తుంది. ప్రధాన కథను వాళ్లు మోసే అవసరం లేకపోయినా, కథలోని ప్రపంచాన్ని నమ్మదగినదిగా చేయడంలో అలాంటి క్యారెక్టర్లు ఉపయోగపడతాయి.ఇక సినిమాటోగ్రఫీ విషయానికి వస్తే విష్ణు శర్మ పని సినిమాకు కావాల్సిన భావోద్వేగ మూడ్‌ను బాగా సెట్ చేసింది. కొన్ని యాక్షన్ సన్నివేశాల్లో కెమెరా యాంగిల్స్ హీరో ఇమేజ్‌ను గుర్తు చేస్తాయి. అయితే అవి సినిమా మొత్తాన్ని మాస్ మూవీగా మార్చవు. యాక్షన్ కథలో అవసరమైన సందర్భాల్లోనే వస్తుంది.‘మల్లెపూల పల్లకి’ పాట బ్యాక్‌గ్రౌండ్‌లో వచ్చే యాక్షన్ ఎపిసోడ్ సినిమాకు థియేట్రికల్ హై ఇచ్చే సన్నివేశాల్లో ఒకటి. పాటను కేవలం పాటగా కాకుండా యాక్షన్‌తో కలిపి ఉపయోగించడం వల్ల ఆ సీక్వెన్స్‌కు ప్రత్యేకమైన ఎనర్జీ వచ్చింది. ఆ సీన్‌లో విజువల్స్, ఎడిటింగ్, మ్యూజిక్ కలిసి పనిచేస్తాయి. బీట్‌కు తగ్గట్టుగా కట్స్ రావడం, హీరో మూమెంట్స్‌ను హైలైట్ చేయడం, బ్యాక్‌గ్రౌండ్‌లో పాట వినిపించడం.. ఇవన్నీ థియేటర్ రెస్పాన్స్‌ను పెంచేలా ఉన్నాయి.జి.వి. ప్రకాశ్ కుమార్ సంగీతం గురించి కూడా ఇదే చెప్పాలి. ‘మల్లెపూల పల్లకి’ పాటకు వచ్చిన స్పందనకు కారణం కేవలం ట్యూన్ కాదు. దాన్ని సినిమాలో ఎక్కడ పెట్టారన్నదే పెద్ద విషయం. ఎమోషన్ నుంచి యాక్షన్‌కు వెళ్లే సమయంలో పాట వాడటం వల్ల ఆ సీన్‌కు ప్రత్యేకమైన టోన్ వచ్చింది. ఎడిటింగ్ విషయంలో ప్రవీణ్ పూడి పని మొత్తంగా సంతృప్తికరంగా ఉంది.ట్విస్ట్ తర్వాత కొన్ని సన్నివేశాల్లో పేసింగ్ తగ్గినా, క్లైమాక్స్‌కు వెళ్లే సమయంలో మళ్లీ గ్రిప్ పెరుగుతుంది. ఆర్ట్ డిపార్ట్‌మెంట్ పని కూడా కథకు తగ్గట్టే ఉంది. సినిమా ఒక పెద్ద కమర్షియల్ ప్రపంచాన్ని చూపించాల్సిన అవసరం లేకుండా, పాత్రలు నివసించే ప్రపంచాన్ని సహజంగా చూపిస్తుంది. ఇంటి సెట్స్, స్కూల్, గ్రామీణ వాతావరణం.. ఇవన్నీ కథలో భాగంగానే అనిపిస్తాయి.ఇక్కడ ప్రొడక్షన్ విలువలు భారీ సెట్స్ చూపించడంలో కాకుండా, సినిమా కోరుకున్న వాతావరణాన్ని సరిగ్గా సృష్టించడంలో కనిపిస్తాయి. Mythri Movie Makers వంటి పెద్ద నిర్మాణ సంస్థ నుంచి వచ్చిన సినిమా కావడంతో విజువల్ క్వాలిటీ విషయంలో ఎక్కడా చిన్న సినిమా ఫీల్ రాదు. ముఖ్యంగా లాజిక్ విషయంలో కొన్ని ప్రశ్నలు వస్తాయి. థ్రిల్లర్ కథలో ప్రేక్షకుడు పాత్రల కంటే ఒక అడుగు ముందుకు వెళ్లి ఆలోచించడం సహజం. అప్పుడు కొన్ని నిర్ణయాలు వెంటనే అర్థం కాకపోవచ్చు. సినిమా ఆ లాజిక్ గ్యాప్స్‌ను పూర్తిగా మూసివేయలేకపోయింది. అలాగే ప్రీ-క్లైమాక్స్ భాగం కొంచెం ఫార్ములా వైపు వెళ్లినట్టు అనిపిస్తుంది. అక్కడి నుంచి క్లైమాక్స్‌కు వెళ్లే మార్గాన్ని ఇంకాస్త కొత్తగా రాసి ఉంటే సినిమా మరింత బలంగా నిలిచేది.కానీ క్లైమాక్స్‌లో భావోద్వేగ ప్రభావం ఈ లోపాలను చాలా వరకు కప్పేస్తుంది. ముఖ్యంగా తల్లిదండ్రులుగా సినిమా చూస్తున్న వాళ్లకు కొన్ని సన్నివేశాలు మరింత గట్టిగా తగిలే అవకాశం ఉంది. ఇదే ‘ఇరుముడి’లోని అసలు విషయం. సినిమా చూసి బయటకు వచ్చిన తర్వాత మనం గుర్తు పెట్టుకునేది ట్విస్ట్ మాత్రమే కాదు. ఒక తండ్రి తన కూతురి కోసం ఏ స్థాయికి వెళ్లగలడు? పిల్లలతో నిజం గురించి ఎలా మాట్లాడాలి? భయాన్ని ప్రేమగా భావించడం ఎక్కడ తప్పు అవుతుంది? అనే ప్రశ్నలు కూడా గుర్తుండిపోతాయి. ప్లస్ పాయింట్స్ : - రవితేజ సహజమైన నటన - తండ్రి కూతురు భావోద్వేగం - బలమైన సామాజిక సందేశం - పవర్‌ఫుల్ క్లైమాక్స్ - మల్లెపూల పల్లకి పాట - ఆకట్టుకునే యాక్షన్ ఎపిసోడ్స్ - శివ నిర్వాణ నిజాయితీ ప్రయత్నం మైనస్ పాయింట్స్ : - స్లో ఫస్టాఫ్ - కొన్ని లాజిక్ సమస్యలు - ఫార్ములా ప్రీ-క్లైమాక్స్ - కొన్ని BGM ఓవర్‌డోస్ ఫైనల్ వర్డ్ : స్టార్ హీరో సినిమా అయినా స్టార్ ఇమేజ్‌కు కాకుండా కథకు లొంగిపోయిన నిజాయితీగల ప్రయత్నం. భావోద్వేగ సినిమాలు ఇష్టపడేవాళ్లకు తప్పకుండా నచ్చే సినిమా. SkyC Rating : 3/5